Na krotko przed 11-ta wyruszylem z Bishop - trasa nr 6 na wschod. Kiedy licznik pokazywal, iz przejechalem ok 350 mil zobaczylem "magiczna" tablice "Welcome to Nevada". W sympatycznym miasteczku Tonopah zatankowalem "premiowym" - tym razem - "Chevronem" i ruszylem w dalsza trase. Chyba 5 mil za miastem, na poboczu, zobaczyc mozna makiete pocisku rakietowego oraz tablice informujaca, iz w okolicy znajduje sie nalezacy do Departamentu Energii poligon "Tonopah Test Range". Obok miejscowosci Warm Springs zmienilem trase z 6 na legendarna 375 i dosc szybko zobaczylem tablice informujaca iz do Rachel zostalo 20 mil, a chwile pozniej kolejna - mowiaca o przekroczeniu granicy slawetnego (z uwagi na Area 51) Hrabstwa Lincoln. Kawalek przed Rachel ze zdziwieniem zobaczylem porzucony, lezacy na dachu wsrod kaktusow, ok. 20 metrow od prostej drogi samochod typu SUV (Sport-Utility Vehicle czyli skrzyzowanie minibusa z samochodem terenowym). Rzecz dziwna - samochod wygladal na nowy, mial otwarte drzwi no i nie bylo w okolicy zupelnie nikogo... Przed samym Rachel zatrzymalem sie by zrobic zdjecie charakterystycznej tablicy "Pozaziemska Szosa Nevada 375". Rachel to dwie, oddalone od siebie o kilkaset metrow, grupy przyczep i kontenerow. Kiedys mieszkali tam gornicy pracujacy w nalezacej do Union Carbide pobliskiej kopalni. Ta jednak jest juz zamknieta a jedynym zrodlem utrzymania mieszkancow osady wydaje sie byc ruch turystyczny zwiazany z Area 51. Pierwsza (jesli przyjezdza sie od polnocy - tak jak ja) z grup przyczep i kontenerow to legendarny przybytek o nazwie "Little A'Le'Inn" czyli restauracja, knajpa, sklep z pamiatkami i oparty o kontenerowe domki motel. Druga grupa to wlasciwa osada, gdzie mieszkaja miejscowi. Miesci sie tam tez tzw. "Osrodek Badan Obszaru 51"... Zaparkowalem przy knajpie, zrobilem kilka zdjec i juz mialem wejsc do srodka aby posilic sie i napic zimnego Budweisera (niestety jesli chodzi o piwo to maja tam chyba tylko amerykanskie wyroby piwopodobne), kiedy nadlecial ratowniczy - jak sie okazalo - helikopter. Pozniej dowiedzialem sie, ze facet, ktorego zabral, to wlasnie feralny kierowca tego SUV... W Rachel zmienilo sie nieco od czasu, kiedy David Darlington pisal swoja ksiazke. Kosmita na szyldzie ma juz calkiem sympatyczna twarz, a obok szyldu nie ma juz stylizowanej makiety "latajacego talerza"... Poza tym... Knajpa wyglada w srodku zupelnie inaczej, niz pokazano to w "XFiles" - przede wszystkim nie jest tak duza. W srodku bylo zaledwie kilka osob. Przy stole bilardowym leniwie uderzala w kule Blond-Kowbojka w nieprzyzwoicie krotkich szortach i czerowych kowbojkach po kolana. Przy barze siedzial i leniwie palil papierosa facet, ktorego dosc szybko - biorac pod uwage moja pamiec wzrokowa he he - rozpoznalem jako Joe Travisa - wlasciciela knajpy. He he, Nevada jest znacznie normalniejszym stanem niz Kalifornia i tam wlascicielowi wolno palic we wlasnej knajpie... Joe Travis to pochodzacy bodajze z Kentucky twardy "klerofaszysta" o kowbojskiej duszy i czerwonej od gorzalki ("ogorzalej od slonca i wiatru" jak czyta sie czesto w tzw. literaturze mlodziezowej) twarzy. Zamowilem sok grapefruitowy, piwo oraz kanapke z kurczakiem z grilla z frytkami. Wychylilem trzymana drzaca reka szklanke soku, potem lyknalem piwka i czekajac na jedzonko wdalem sie w rozmowe z Joe. Zaczalem od tego, iz poprosilem go o autograf przy jego zdjeciu w moim egzemplarzu "Area 51" Darlingtona. Pogadalismy troche. Sklamalem, iz "Stany sa najbardziej wolnym na swiecie krajem", na co Joe zauwazyl trzezwo, iz "jeszcze, na razie". Na co ja stwierdzilem, iz wiem, co ma na mysli i, ze bardzo wielu ludzi ciezko pracuje aby te sytuacje zmienic... Spytalem czy Ambasador wciaz jest w okolicy, na co Joe, ze nie widzial juz Merlyna od kilku lat, ze pewnie wrocil do domu - tu zrobil porozumiewawcza mine i wzrokiem wskazal na sufit sugerujac, iz ten dom jest w ukladzie gwiazdy Alfa Draconi, jak podawal sam "Ambasador Merlyn Merlin II"... Powiedzialem mu, ze bardzo podoba mi sie wystroj knajpy a takze imponuje mi sposob, w jaki oni potrafia zarabiac pieniadze na pamiatkach, czego my w Europie, takze w moim Kraju, musimy sie jeszcze ciagle uczyc... Podoba mi sie takze to, ze w "Little A'Le'Inn" wystarczy zostawic wypisane pocztowki wraz z pieniedzmi na oplate pocztowa, a reszte robi juz sama poczta. Nie trzeba martwic sie o znaczki, ani o szukanie skrzynki pocztowej... Stoisko z pamiatkami oferuje wszystko co tylko mozna sobie wymarzyc, a obok, na stoisku z literatura, wsrod rozmaitego chlamu czy propagandy New Age, zdarzaja sie takie perelki jak calkiem powazna ksiazka Williama Coopera pt. "Behold a Pale Horse"... Na scianach "Little A'Le'Inn" zobaczyc mozna - obok rozmaitych podobizn kosmitow itp. - mnostwo zdjec pamiatkowych z dedykacjami od slawnych UFO-logow, pilotow sil powietrznych itd. oraz m.in. rozmaite tabliczki z napisami, o ktorych czytalem u Darlingtona, jak np. ta "Dziekuje za wsztrzymanie oddechu kiedy pale" czy tez "W naszym miescie nie ma nawet miejscowego pijaka. My tu wszyscy bierzemy zakrety" - to z czasow Union Carbide oczywiscie, podobnie jak wraki roznych pojazdow na zewnatrz... Przy barze zobaczyc mozna takze duza kolekcje naklejek na zderzaki - w zdecydowanje wiekszosci o konserwatywnej wymowie, choc niektore z nich o nieco niecenzuralnej tresci he he... Najbardziej zwykla a jednoczesnie zupelnie kulturalna zawierala banalne dla kazdego UPioRa haslo: "Nie kradnij. Rzad nienawidzi konkurencji"... W knajpie przybywalo ludzi, przy barze toczyly sie rozmowy o polityce i broni palnej. Posililem sie i zameldowalem w "motelu". Dostalem pokoj w kontenerze z trzema sypialniami, dwiema lazienkami oraz salonem i jak sie okazalo w jednej sypialni z lazienka zatrzymala sie Blond-Kowbojka a ja bede musial dzielic lazienke z jakimis typami. Facetka powiedziala mi, ze nie bede dzielil lazienki z Blond-Kowbojka, tonem jakby uspokajajacym. He he w nocy zrozumialem iz mimo wszystko wolalbym dzielic lazienke z kowbojka - po halasach trudno bylo poznac, czy moimi "sasiadami" jest para hateroseksualna, czy tez moze raczej sa to ci dwaj sodomici, ktorych spotkalem w knajpie a pozniej pod Skrzynka Na Listy... Pod legendarna Skrzynke najpierw pojechalem sam po krotkim odpoczynku. Korzystajac ze swiatla dziennego postanowilem zrobic rekonesans i zdjecia. Niestety sama Skrzynka stracila juz nieco swoj urok, gdyz - jak poinformowal mnie Joe - wlasciciel pomalowal ja na bialo. A biala skrzynka na pustyni to juz nie to, co czarna skrzynka na pustyni he he. Potem odnalazlem Groom Lake Road, ktora okazala sie miec tak fatalna "nawierzchnie" he he (to zwykla polna droga), ze zaniehalem glownego celu mojej wyprawy czyli zrobienia zdjec tablicy informujacej o granicy terenu bazy wojskowej i o tym, ze przekraczanie tej granicy jest surowo wzbronione i grozi smiercia przez zastrzelenie... Po okolo pol mili zdalem sobie sprawe, ze nie ma sensu da- -lej jechac, gdyz zwyczajnie zniszczylbym zawieszenie swego T-birda. "Wroce tu za kilka lat jak juz bede mial Hummera he he" - pomyslalem sobie. Dla tego chyba typu samochodow przeznaczony byl limit predkosci 45 mil/h, ktory w mojej sytuacji zakrawal raczej na ironie... Jak sie pozniej okazalo dobrze zrobilem - aby zobaczyc slawna tablice trzeba przejechac okolo 13 mil... Wrocilem wiec do "Little A'Le'Inn" i, poniewaz robila sie juz pora wieczorna, skorzystalem z popularnej w okolicy Las Vegas instytucji bufetu czyli jedzenia do oporu za male pieniadze. W "Little A'Le'Inn" bufet organizowany jest w piatkowe i sobotnie wieczory. Goscie lokalu maja do wyboru kilka rodzajow mies, salatki, puree ziemniaczane, sosy, kukurydze, szpinak itp... Kiedy jadlem popijajac kolejna puszka Bud'a Light, przy barze panowala szampanska atmosfera - sam Joe gral na gitarze i spiewal znane przeboje country i rocka z epoki Elvisa a pomagali mu jednoczesnie tanczac i podrygujac Blond-Kowbojka z kolezanka oraz dwoch typow. Bylo bardzo wesolo i sympatycznie - taka atmosfera bardzo mi odpowiada he he... Potem tamci wyszli na zewnatrz aby kontynuowac wyglupy przy muzyce plynacej z naglosnienia zamontowanego w czarnym Mustangu convertible Blond-Kowbojki, a ja zdecydowalem sie pojechac jeszcze raz pod Skrzynke. Cos mnie tam najwyrazniej ciagnelo he he... Pod Skrzynka spedzilem w mroku jakis czas, po czym pomyslalem sobie, ze he he trzeba chyba wracac, bo jak tu sam tak bede siedzial, to naprawde cos moze przyleciec i mnie porwac... a co prawdopodobniejsze i juz calkiem serio, ktos po prostu moze przyjechac i zastrzelic mnie dla frajdy... Wrocilem wiec do "Little A'Le'Inn", posiedzialem tam troche i wpisalem sie do pamiatkowej ksiegi gosci (jako adres podalem "Lancut, Poland") po czym zaczalem sie zastanawiac czy uzupelnic jeszcze poziom elektrolitow w organizmie, czy tez isc juz spac. Wtedy wlasnie weszla Blond-Kowbojka i po chwili spytala mnie czy wybieram sie z nimi pod Skrzynke. Stwierdzilem, ze wprawdzie wlasnie stamtad wrocilem, ale w towarzystwie moze byc sympatycznie - oczywiscie jade z nimi. Jeszcze nigdy nie jechalem 19 mil z predkoscia 65 mil na godzine siedzac z tylu kabrioletu he he ale na szczescie bylo wciaz - mimo wieczoru - tak cieple powietrze, ze ta przygoda nie odbila sie zadnym echem na stanie moich zatok he he. A siedzialem z tylu, gdyz na miejscu obok kowbojki siedzial miejscowy wesolek - jej kompan od Disco-Americano. Na miejscu bylo juz kilka samochodow. Ich pasazerowie stojac lub siedzac patrzyli w niebo jakby naprawde wierzyli, ze specjalnie dla nich przeleci jakies UFO. Niebo bylo za to fantastyczne. Mimo delikatnej luny swiatel z Las Vegas widocznej nad pobliskimi gorkami, takiej ilosci gwiazd nie widzialem wiele razy w zyciu... Wdalem sie z Blond-Kowbojka w dyskusje na tematy religijno-ufologiczno-polityczno-teoriospiskowo-kosmologiczno-astronomiczno-filozoficzne i odkrylem, iz ta blondynka jest bardzo inteligentna i naprawde ciekawie sie z nia rozmawia. Wyglada na to, ze - niektore przynajmniej - Amerykanki maja dwie natury. Jedna to poza zupelnego luzu zapewniajaca latwosc porozumiewania sie oraz wesolego spedzania czasu, a druga - calkiem normalna. Innymi slowy "Amerykanska blondynka tez czlowiek" he he... I tak sie calkiem sympatycznie rozmawialo ale nagle podszedl do nas miejscowy wesolek mowiac, ze jest narabany w trabe i chce, zeby zabrac go do domu. Trzeba wiec bylo wracac. I to nie zobaczywszy nawet jednego UFO... Pech to pech, nie ma co he he... Kiedy zamykalem od wewnatrz drzwi od naszego kontenera, porozmawialem jeszcze przez chwile z Blond-Kowbojka, ktora juz bez czerwonych kowbojek, a za to w gustownie dobranych okularach (musiala zalozyc je do prowadzenia samochodu) wygladala juz calkiem jak czlowiek he he. Stwierdzila, ze pewnie spotkamy sie jeszcze przy sniadaniu no i poszlismy spac. He he, latwo powiedziec. Lozko bylo troche przyciasne a do tego wial taki wiatr (jak wiadomo na pustyniach Navady wieje zazwyczaj podobnie jak w Kieleckiem), ze caly kontener skrzypial jak poszycie zaglowca. Do tego bardzo szybko wrocili moi sasiedzi - najprawdopodobniej byli to jednak ci sodomici... Zastanawialem sie co robic nazajutrz. Pojechac do Reno i spedzic tam noc, czy moze zostac na noc w Yosemite, a moze po prostu wracac do domu tak aby w poniedzialek moc jeszcze odespac i odpoczac po tym wypoczynku...